ความรู้สึกหลังการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ (ตอนจบ)

คำเตือน: คุณอาจเกลียดผมไปเลยก็ได้ ถ้าคุณไม่อ่านมันให้จบ 55

พอวันออกอากาศ วันที่ 30 พฤษภาคมจะมาถึง ภาพสปอยมากมาย หรือแม้กระทั่งภาพจากหนังสือพิมพ์หลุดออกมา ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนได้ขึ้นเวทีแข่งขันกลับมาอีกรอบ กลัวคนวิจารณ์เราในแง่ลบ ไม่กล้าดูตัวเองบ้าในทีวี อ้ากกก!! ผมเป็นคนเสียเซลฟ์ง่ายเวลาเจอคำวิจารณ์ตัวเองในแง่ลบ – – แต่เวลาบำบัดรักษาได้ดีเสมอจริงๆ หวังว่าทุกคนจะชอบเทปนี้ครับ

ว่าแล้วก็เขียนเรื่องราวหลังจบการแข่งขันดีกว่า ^ ^

ความรู้สึกหลังจากที่ผมชนะก็คือ … “ว่างเปล่า” ผมรู้สึกว่าความอิ่มมันเกิดขึ้นบนเวทีแฟนพันธุ์แท้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ทันทีที่ผมก้าวลงจากเวทีตรงนั้นแล้วทิ้งของรางวัลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง มีเพียงถ้วยรางวัลสัญลักษณ์แฟนพันธุ์แท้ที่ติดมือมา ผมไม่ได้เสียดายของรางวัลที่พลาดไปมากนัก รางวัลที่ผมอยากได้จริงๆ คือ ลายเซ็นของ เจ.เค.โรว์ลิ่ง ซึ่งผมคงต้องพยายามหาทางเอามาครอบครองด้วยตัวเองให้ได้! ผมเสียดายที่ตัวเองตอบตัวเลขผิดมากกว่า ทำไมไม่สลับจาก 12 ที่จำได้เป็น 21 นะ!

มีหลายคนที่บอกว่าคำถามง่ายไปปะ ผมก็ไม่รู้จะตอบไง เพราะผมก็ยังรู้สึกว่ามันยาก เพราะเล่ม 7 เป็นเล่มที่ผมอ่านน้อยสุด การไปยืนอยู่ในช่วงเวลานั้นแล้วต้องเค้นชื่อออกมาให้ครบ ภายใต้สภาวะกดดันของเวลาและบรรยากาศไม่ง่ายเลยจริงๆ

จริงๆ แล้วผมไม่คิดว่าตัวเองจะไปถึงจุดนั้น ขอบคุณใครบนนั้นทุกคน ขอบคุณโชคชะตา ขอบคุณกำลังใจจากสมาชิก Muggle-V.com ทุกคน และจากเพื่อน 2 คน จากพี่สาวกับแฟนพี่ จากบรรดาสาวกแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่ร่วมเดินทางด้วยกันมาโดยตลอด ทั้งสาม ต๊อบ โบว์ เอ็กซ์ ที่งานนี้มีพี่กี้ โซล เฟิร์นเพื่อนโบว์มาร่วมเชียร์ในฐานะสมาชิกมักเกิ้ลวี ที่ทำให้ผมมายืนอยู่ตรงจุดที่เรียกว่า “แฟนพันธุ์แท้แฮร์รี่ พอตเตอร์ ครั้งที่ 3” เพราะตอนแรกผมไม่คิดจะส่งใบสมัครไป เพราะความสามารถตัวเองเทียบกันคนอื่นๆ นั้นแน่นไม่เท่า หลงลืมไปเยอะ มีเวลาทบทวนก็น้อย

ความรู้สึกว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังการแข่งขัน ไม่ใช่เพราะรายการไม่สนุก หรือผมไม่มีความสุข แต่มันเป็นสภาวะที่เกิดขึ้นประจำสำหรับผมที่ไม่คาดหวังอะไรมากเกินไป มันเหมือนว่าเราชนะแล้วสุดท้ายเราก็จะกลับไปเป็นคนเดิมอยู่ดี หรืออาจเพราะผมกังวลหลังจากนั้นว่า สองครั้งก่อนเขาตอบคำถามได้ทั้งคู่ แต่ครั้งนี้เราดันตอบไม่ได้ แย่จัง!

ช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุดคือการเผลอตัวไปนั่งอ่านคอมเมนต์หรือความเห็นของคนอื่นๆ แล้วเจ็บปวดชนิดที่เรียกว่า ตายไปเลยคงเป็นอะไรที่พวกเขาพอใจซินะ หรือ ควรคัดออก ฉันควรไปอยู่ตรงนั้น หรืออะไรก็ตามแต่ ผมเองก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะไปไกลถึงขนาดนั้นอย่างที่บอก มีคนที่เก่งกว่าอีกมากมายในสังคมแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่เราอาศัยกันเป็นครอบครัว แต่ผมเป็นคนที่ถูกเลือกให้เข้าแข่งขัน ไม่ใช่เพราะผมเก่งที่สุด แต่เพราะทีมงานเห็นว่าผมบ้าแฮร์รี่ได้แบบสุดขั้วจริงๆ ไม่ใช่เก่งแบบสุดขั้วเข้าใจไหมครับ 555

หลังจบการอัดเทปเราก็มารวมตัวถ่ายรูปกันซะหน่อย ว่านี่คือการมีตติ้งแฮร์รี่ พอตเตอร์ สุดยิ่งใหญ่ของสองเว็บ Muggle-V.com และ MuggleThai.com สองเว็บเก่าแก่ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เมืองไทย ^^ ที่ออกงานอีเวนท์แฮร์รี่ พอตเตอร์ ร่วมกันโดยตลอด ^^

IMG_4607

อะ โฉมหน้า 5 ผู้เข้าแข่งขันชัดๆ

IMG_4615

พี่ก้อง พี่จาร์ โจ้ น้องบะหมี่ พี่เพิร์ต (ตามลำดับ)

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกสงสารน้องบะหมี่มาก ที่เป็นเด็กและมาเจอความผิดหวังมันเป็นอะไรที่รับมือลำบาก แต่ก็หวังว่าบะหมี่จะไม่เลิกชอบแฮร์รี่ เพียงเพราะแพ้ในรายการแฟนพันธุ์แท้

ถ่ายรูปกันยังไม่ทันสะใจ ก็ต้องกลับไปห้องเตรียมตัวเพื่อเตรียมไปถ่าย VTR เปิดรายการ ใช้เวลานานกว่าที่คิดมาก แต่ก็เป็นอีกประสบการณ์ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า… “ชีวิตหน้ากล้องไม่ใช่ทางผมเลย” (ถึงจะชอบก็เถอะ) การที่ต้องมาแอ๊คท่าถ่าย VTR ต้องมาพูดประโยคเดิมซ้ำๆ มันก็สนุกดี ผมเคยคิดอยากเป็นดาราแว๊บนึง และผมก็เชื่อว่าใครๆ ก็เคยมีความคิดนี้ แต่ผมก็ไม่ชอบวงการนี้อีก เพราะผมมีโลกส่วนตัวสูงมากทีเดียว ไม่ชอบทำอะไรซ้ำๆ ซากๆ ยิ่งต้องท่องจำบทเยอะๆ ยาวๆ เหอะๆ ขอบายเลยครับ ผมชอบทำงานหน้าคอมไปเรื่อยๆ ไม่ต้องออกจากบ้าน ไม่ต้องมีสังคมมาก แค่มีข่าวแฮร์รี่ให้เสพ มีเว็บ muggle-v ให้ทำ มีคนบ้าแฮร์รี่ พอตเตอร์พูดคุยกันผมก็มีความสุขแล้ว

หลังจากที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง ผมก็เดินทางไปทานอาหารกับบรรดาสมาชิกเว็บที่หลงเหลือ คือ วาดัส (ที่มาในชุดพ่อมดยุคกลาง), สาม, พี่กี้, โบว์, เฟิร์น (เพื่อนโบว์) และเอ็กซ์ ทานอาหารที่ยาโยอิ ที่วันนี้รู้สึกรสชาติของอาหารเค็มเลี่ยนกว่าทุกที

คืนนั้น ผม วาดัส และสาม เดินทางไปพักที่หอของเอ็กซ์ โดยมีพี่กี้ โบว์ และเฟิร์นมาส่ง เพราะดึกเกินกว่าจะเดินทางกลับได้สะดวก และสามก็ยิ่งเดินทางลำบากเพราะอยู่ถึงพระประแดง เราก็เลยไปลงเอยนอนรวมกันที่หอเอ็กซ์ ตอนสายของวันนั้นขณะที่เดินทางกลับ พี่ชายก็โทรมาถามว่าผลการแข่งขันเป็นยังไงบ้าง เราก็บอกผลไป แต่บอกว่าห้ามบอกใครนะ รายการไม่ให้บอก พอวางสายได้สักพัก โทรศัพท์ดัง! แล้วชื่อที่ขึ้นโชว์คือ “พี่ข้าวฟ่าง” ที่เป็นทีมงานรายการแฟนพันธุ์แท้ เราตกใจไปพักใหญ่ เกิดอาการไม่กล้ารับ คิดในใจ “เห้ย! รู้ได้ไงว่าเราบอกพี่ไปแล้ว” ความรู้สึกตื่นตูมมาเต็ม 55 ปรากฎแค่โทรมาบอกว่า ให้ส่งรูปของสะสมไปให้ ซึ่งไม่มีภาพที่ส่งไปให้เลยสักรูป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจเพราะไม่มีภาพผมเองมั้ง 55

โดนล้อไปอีกนาน ตาวาดัสบอกว่าจะล้อผมยันลูกบวช กับประโยค “มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ลิลี่ พอตเตอร์ ครับ” 5555 เหมือนพระเจ้ากำลังบอกผมว่า “ลูกเอ๊ย อย่ามั่นใจมากนัก ตกมาเจ็บ 55”

ก็ตอนนั้นมันบ้าไง นึกบ้าแต่รายชื่อ 13 นักแสดงที่แสดงครบ – – ไม่ได้ตั้งสติพิจารณาโจทย์ดีๆ ว่ารายการถามว่า “ตัวละครที่ปรากฎครบทุกภาคในภาพยนตร์” ดันบ้านึกแต่นักแสดง 13 คน สมน้ำหน้า 555

ตอนแรกผมคิดว่าทางรายการแฟนพันธุ์แท้จะไม่ให้อะไร แต่ก็มีพี่ชินเคยบอกไว้ว่า เขามีเงินค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ให้ พอดีเงินมาผมก็ดีใจมาก คือ ถึงไม่ได้ของรางวัลเหล่านั้นแต่ได้เงินค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ มันก็ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขขึ้นมานิดนึงว่า การเดินทางมาครั้งนี้ของผมไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย เพราะจ่ายมาแล้วได้กลับคืน แต่ที่ผมต้องจ่ายให้รายการนี้คือความสุขตลอดทั้งรายการ (กล้าเนอะ) และนั่นเป็นสิ่งที่ทางรายการถามผมในการสัมภาษณ์วันแรกว่า “โจ้คิดว่าโจ้จะให้อะไรรายการได้บ้าง” ผมคิดว่าวันนั้นผมได้ให้จนหมดสูบแล้วครับ

ผมแอบน้อยใจนิดนึงนะ ไม่ใช่น้อยใจรายการ แต่น้อยใจคำพูดที่เข้าหูว่า “แอคติ้ง” ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองแอ๊คติ้ง เพราะที่ผมปล่อยออกไปคือความสุขครั้งเดียว ครั้งยิ่งใหญ่ และอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้แสดงออกว่า ผมบ้าและรักแฮร์รี่ พอตเตอร์มากแค่ไหน ถ้าอะไรที่ผมแสดงออกเยอะเกินไป บ้ามากไป รั่วมากไป แล้วมองว่าเป็นการแอคติ้งก็ต้องขออภัยด้วยครับ เพราะมันเป็นนิสัยผมล้วนๆ ทั้งเรื่องบ้าจนน่าตกใจ และรั่วจนอุดไม่อยู่

จุดประสงค์ที่ผมมาแข่งรายการแฟนพันธุ์แท้แฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่จริงที่สุดคือ อยากแสดงออกว่าตัวเองรักและบ้าแฮร์รี่ พอตเตอร์ แบบโคตรๆ ถึงจะไม่ได้จำเป๊ะจำแม่นก็เถอะ แต่อยากให้เห็นว่าผมโคตรมีความสุขเวลาได้อยู่กับมัน (แม้ของรางวัลซึ่งไม่รู้ว่าเป็นอะไรตอนนั้นจะเป็นอะไรที่ผมต้องการเหมือนกัน คนอื่นก็อยากได้ผมเชื่อแบบนั้นนะ) ส่วนเรื่องทำให้เว็บผมดังขึ้นนั้นไม่ใช่ความคิดแรกที่ลงแข่งอันนี้ ผมทำเพื่อตัวเองและเพื่อสมาชิกเว็บหลายคนที่ให้กำลังใจและสนับสนุนให้ผมส่งใบสมัครไป (ถึงแม้ผมจะมั่นใจได้ว่าตัวเองความจำไม่ดีที่สุด แต่แฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นสิ่งที่ผมจำได้มากกว่าตัวเองซะอีก – -)

ผมไม่คิดว่าตัวเองจะไปได้ถึงจุดที่เรียกว่าผู้ชนะ
ผมคิดแค่ว่าทำด้วยความสุขให้ดีที่สุดก็พอ มีสมาธิ แสดงความรักออกมาให้ดีที่สุดแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

ถ้าใครที่มองว่าผมไม่สมควรแก่การได้รับรางวัลนี้ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง คงเปลี่ยนความคิดคนไม่ได้

ถ้าผมถูกมองว่าชนะมาด้วยดวงล้วนๆ ผมก็กล้ายอมรับครับว่าดวงล้วนๆ จริงๆ เพราะคำถามที่ผมโดนมันง่ายจังเลย ผมบังเอิญโชคดีที่ชีวิตผมมีเลข 3 เอี่ยวมาเยอะพอๆ กับเลข 6 และ 7 ผมชอบที่สุดคือเลข 7 พัวพันกับ 6 และรู้สึกมีความสุขกับเลข 3 ตอนจับฉลากผมได้ตำแหน่งโพเดียมที่ 3 ผมยืนเด่นท่ามกลางพวกกริฟฟินดอร์อีก 4 คน  ผมเลือกคำถามรอบ ถาม-ตอบ ที่หมายเลข 3 เพราะอะไร คิดว่าหลายคนมีคำตอบแล้ว 55 บอกเลยครับว่าไม่มีการล็อกหรือเตี๊ยมกับทีมงานไว้ก่อน ทั้งตัวผมเองและพี่ก้อง เพราะตลอดทั้งรายการไม่มีทีมงานคนไหนมาถามว่าผมหรือพี่ก้องจะเลือกคำถามหมายเลขอะไร

จริงๆ ผมและอีก 4 คนมีโอกาสได้เห็นคำถามข้ออื่นตอนถ่าย VTR ด้วยนะครับ เพราะสคริปต์คำพูดด้านหลังเป็นชุดคำถามที่เขาใช้ถาม ซึ่งผมรู้มาสองข้อ มีข้อหนึ่งที่ง่ายพอๆ กับข้อที่ผมโดน และเผลอๆ อาจจะง่ายกว่า เพราะไม่ต้องรู้ข้อมูลแน่นก็พอจะเดาได้ กับอีกข้อก็ถามเยอะถามแยะพอๆ กับพี่ก้องโดนไป และผมก็ตอบได้อีกเหมือนกัน 555 เพราะคำถามส่วนใหญ่ ในฐานะที่เป็นคนทำเว็บข่าวแฮร์รี่ พอตเตอร์ ผมเองก็ติดตามมาโดยตลอด ก็ต้องตอบได้เพราะมันผ่านหูผ่านตาผมมา ตรงนี้เลยเป็นเรื่องที่ยอมรับว่าดวงล้วนๆ ที่ได้เลข 3 แต่ก็ทำผมแทบแย่เหมือนกันเพราะดันโง่ภาษาอังกฤษซะนี่! ก็ปกติ อ่านแล้วแปล ไม่ค่อยได้ออกเสียง พอจะออกเสียงทีดันไปบ้านึกถึงการออกเสียงแบบซินดาริน เควนย่า 5555 บ้าไปแล้ว

สิ่งสุดท้ายที่ผมหวังก็คือ การเป็นที่จดจำ แม้จะไม่ใช่จุดประสงค์ที่มาแข่งรายการนี้ แต่ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองมีโอกาสชนะน้อยมาก เพราะความรู้ไม่ได้แน่นเท่าพี่จาร์ หรือพี่เพิร์ต น้องบะหมี่เองก็มีของ พี่ก้องเองก็ใช่ย่อย ผมเองเป็นแอดมินเว็บแฮร์รี่ รวบรวมข้อมูลไว้เพราะตัวเองความจำไม่ดี เลยอยากเก็บข้อมูลไว้ค้นหาง่ายๆ โอกาสจะไปจดจำแข่งกับอีก 4 คน ถ้าแข่งบนเวทีการแข่งขันจริงๆ จังๆ ที่เอาเป็นเอาตายด้วยข้อมูลผมตายอนาถแน่นอนครับ ผมเลยคิดว่าอย่างน้อยที่สุดก็ขอให้ตัวเองผ่านรอบ 3 วิไปได้ หรือถ้าไม่ได้ หรือต้องตกรอบ ก็ขอให้ตกรอบอย่างการเป็นผู้ถูกจดจำ มากกว่าแค่ผู้ร่วมแข่งขัน 55

ตอนแรกผมเตรียมบทไปแสดงทอม ริดเดิ้ลด้วยนะ หักพาร์เซลไว้ซะนานสองนาน ปรากฎไม่ได้แสดงตอนถ่ายรายการ 55 เพราะเหมือนว่าพี่กฤษณ์จะไม่คุ้นกับทอม ริดเดิ้ลเลย แต่ไม่เป็นไร ฟินบรรยากาศสุดๆ ละ

where were และหมายเลข 21 จะเป็นอะไรที่จำไปจนวันตาย 5555 ไม่น่าจำสลับ 21 เป็น 12 เลย ไม่งั้นคงลิสต์ได้ดีกว่านี้

งานนี้โดนคนตายเล่นงานไป 2 รอบจุกสะใจไปเลยโจ้ 55

เล่นเอาจบรายการไปแล้ว รายชื่อ 21 คนตายในภาค 7 ยังคงหลอกหลอนผมจนถึงทุกวันนี้ – – หลอนมาก เขาคงไม่พอใจที่ผมจดจำพวกเขาไม่ได้ โดยเฉพาะด๊อบบี้ที่คงโกรธผมมากแบบสุดๆ ไปเลย T_T ขอโทษคร้าบบ -/\-

ถามว่าถ้ามีแฟนพันธุ์แท้แฮร์รี่ พอตเตอร์อีกครั้ง จะลงแข่งอีกไหม ผมขอพูดดังๆ ชัดๆ เลยว่า “ไม่ครับ” ให้โอกาสคนอื่นบ้างดีกว่า ขอไปนั่งร่วมฟินในบรรยากาศอย่างเดียวละกัน (แต่ถ้าของรางวัลยั่วใจก็ไม่แน่นะ 55)

ทุกวันนี้ผมยังคงตื่นเช้าขึ้นมาแล้วถามตัวเองตลอดว่า ทำไมถึงจำชื่อคนตายได้ไม่ครบ ทำไมถึงลืมด๊อบบี้ไปได้ ทำไมนะ ทำไม! มันกลายเป็นความเครียดเล็กๆ ที่ชวนให้หงุดหงิด ทำไมคำถามนี้ถึงได้วนเวียนอยู่ในหัวผมเสมอมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาที่ผมย้อนกลับไปดูแฮร์รี่ พอตเตอร์ ปี 2002 กับปี 2007 ที่ทั้งสองคนตอบคำถามรอบชิงได้สำเร็จ ในขณะที่ผมทำไม่ได้ – –

หวังว่าความรู้สึกเจ็บปวดนี้จะหายไปเร็ววัน มันทรมานที่ลืมด๊อบบี้ ตัวละครที่ผมรักมากที่สุด

นี่เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่สุขและทุกข์ไปพร้อมกัน มันเป็นความรู้สึกหน่วงๆ 55 (จะเป็นเพลงละ) แต่ถามว่ามีพลังไหม ผมคิดว่ามันมีพลังมากพอที่จะเสกผู้พิทักษ์ได้เลยทีเดียว ^^ ผมคิดว่านี่คือปีที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตผมสำหรับเส้นทางแฮร์รี่ พอตเตอร์ หลังจากที่ชนะประกวดคอสเพลย์แฮร์รี่ พอตเตอร์ แล้วมาถึงจุดของสุดยอดแฟนพันธุ์แท้แฮร์รี่ พอตเตอร์ ในรายการแฟนพันธุ์แท้ของทาง Work Point มีคนทักทายเข้ามาหาผมมากขึ้น เหมือนกลายเป็นคนดังชั่วชณะ ดีใจและตกใจครับ 55 ขอบคุณความรู้สึกของตัวเองที่สัตย์ซื่อต่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ ต่อสิ่งที่รัก และทุ่มเททำมันโดยไม่ล้มเลิก แม้จะได้รับคำทักท้วงมาบ้างว่าเพลาๆ ลงหน่อย เสียเวลามากแล้วนะ หรืออะไรก็ตาม ผมเคยรู้สึกท้อและเบื่ออยากจะเลิกทำมัน แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมชนิดที่แยกจากกันไม่ได้ ถ้าผมตัดสินใจเลิกทำเว็บนี้แล้วทิ้งมันไป ก็คงไม่ต่างกับโดยผู้คุมวิญญาณจุมพิตจนไร้ซึ่งวิญญาณและชีวิตชีวา

ด้วยรัก
ทอม ริดเดิ้ล (หวังว่าคุณจะได้พบความรักสักวันหนึ่ง)

ป.ล. โปรดรักแฮร์รี่ พอตเตอร์ จวบจนวันตายเหมือนฉัน

2


0 Comments

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Leave a Reply